Istnieje od 13 lutego 1945 roku


90-508 Łódź, ul. Gdańska 100/102
tel.: +48 (42) 636 68 35
NIP: 727-278-76-21 
 Nr. R-ku: 18 2490 0005 0000 4500 4350 8143


spis treści
Horacy Safrin


Urodził się 11 stycznia 1899 roku w Monasterzyskach koło Buczacza,zmarł 22 lipca 1980 roku w Łodzi. Studiował w Wiedniu filologię germańską i angielską, oraz przygotowywał się do pracy teatralnej.
Zadebiutował w roku 1913 tomikiem poezji.W okresie międzywojennym pracował jako kierownik artystyczny eksperymentalnego teatru im. Goldfadena w Stanisławowie. Horacy Safrin był poetą, satyrykiem, autorem sztuk scenicznych, tłumaczem literatury żydowskiej i na język żydowski. Po wojnie opublikował bajki: Ośla szczęka (1957): zbiory utworów satyrycznych i bajek: Mucha na cokole (1959), Głupcy z Głupska (1962), Na Berdyczowskim rynku (1962),Pięć śmiechów głównych (1967 - wspólnie z Jerzym Afanasjewem, Maciejem Józefem Kononowiczem, Włodzimierzem Słobodnikiem, Janem Izydorem Sztaudyngerem). Swatanie wielbłąda (1968), Bez figowego listka (1972), W arce Noego (1979),tomik poezji:Kain i Hewel (1963),Wspomnienia: Ucieszne i osobliwe historie mojego życia (1970). Ogromną popularnością cieszyły się i cieszą nadal anegdoty żydowskie zebrane w tomie Przy szbasowych świecach. Humor żydowski (1963,1966,1967,1977,1982,1986. Opracował Pamiętnik z getta łódzkiego Jakuba Poznańskiego (1960).
   Horacy Safrin chętnie posługiwał się formą bajki zwierzęcej. Zwierzęta symbolizują określone typy i postawy ludzkie, związki zaś i zależności między nimi odpowiadają różnym przejawom stosunków społecznych i funkcjonujących w świecie ludzkim instytucji.
Bajki Horacego Safrina otrzymują na przemian kształt epigramatyczny i narracyjny, co jak sugeruje Tadeusz Błażejewski - autor wspaniałej książki o łódzkim środowisku literackim urozmaiciło lekturę. Ich zakres tematyczny opiera się w znacznym stopniu na tradycji,ukazuje przechodzące z pokolenia na pokolenie wady i przywary, obecne również w najnowszych zjawiskach obyczajowych.
Autor przestrzega przed szkodliwością, zachęca do działań zgodnych z normami etycznymi, tępi głupotę - jakkolwiek wie iż zostanie ona nieśmiertelna. Przede wszystkim zaś  rozśmiesza.Bowiem dydaktyzm bajki opowiadanej przez Horacego Safrina, bez efektu humorystycznego nie mógłby po prostu istnieć.
   Do ulubionych bohaterów Horacego Safrina należy postać Herszla z Ostropola, kpiarza żydowskiego z przełomu XVIII i XIX wieku, nazwanego w arce Noego Stańczykiem chasydyzmu. Plebejski był dowcip mędrca z Ostropola, a dowcip Safrina wynikał z mądrości ludu, z potrzeby zdrowego śmiechu jako reakcji na różne fanaberie i udziwnienia, ze zwykłej obrony przed deformacjami cywilizowanego świata. Za motto swojej działalności obrał Horacy Safrin słowa Izzaka Babla: "Szakal wyje, kiedy głodny, każdemu głupcowi wystarcza głupoty,żeby się frasować, a tylko mędrzec rozdziera śmiechem zasłony bytu". W myśl tej dewizy postępuje Safrin, jako kolekcjoner (również Autor) facecji utrzymanych w realiach środowisk żydowskich. Pomysły komiczne i koncepty anegdotyczne, dykteryjki i krotochwile zawarte w tomie Przy szabasowych świecach pochodzą głównie ustnej tradycji ludowej. O ich wartości decyduje specyfika żydowskiego poczucia humoru, zawierająca szczyptę drapieżności i przebiegłości, trochę bezradności i wyrozumiałości, nade wszystko przywiązanie do realiów, w jakich przyszło Żydom bytować w diasporze. Właśnie odmienność tradycji i obyczaju stawała się najczęstszym żródłem zabawnych nieporozumień, stanowiących jednocześnie żródło natchnienia dla zbieraczy facecji. Czytając anegdoty Horacego Safrina, obcujemy ze światem egzotycznym i historycznym. Żywy pozostał tylko śmiech i płynąca z niego nauka.